nl.skulpture-srbija.com
Collecties

Punk naar politie: globalisering vanuit de ogen van een Chinese expat

Punk naar politie: globalisering vanuit de ogen van een Chinese expat



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Ik had ooit een universiteitsprofessor die ik zal omschrijven als "mentaal divers".

Ze was mijn favoriete professor, hoewel je nooit wist wanneer het licht aan of uit was, of gewoon catastrofaal flikkerde zoals in Poltergeist.

Vol met profetieën die een Boeddha aan het huilen zouden maken, slaagde ze erin mijn realiteit op zijn kop te zetten als melk in een boterpot, waardoor ik uit vaste vorm werd geschud tot een schuimende mengeling van wilde ideeën, willekeurige actieplannen, en, nou ja, "Mentale diversiteit."

Ik ben voor altijd dankbaar.

Dit komt doordat ze met de hulp van Edward Soja de wereld in drie delen verdeelde: een van de werkelijkheid, een ander van de verbeelding, en iets anders dat ze eenvoudigweg 'echt en ingebeeld leven' noemde, een soort hybride van de twee.

Aanvankelijk kwam ik tot de conclusie dat ze óf drugs gebruikte, óf helemaal gek was, tot de derde klas, toen ik het eindelijk doorhad. Met haar hulp zijn al mijn reiservaringen, in het bijzonder mijn laatste vier jaar als expat, echte en ingebeelde reizen van de geest geworden.

Mijn leven is gelukkig van zwart-wit veranderd in een complete Kodachrome-chaos, met al mijn gedachten, in al hun diversiteit, knipperend en flikkerend als Aziatische lichten in één grote muterende regenboog.

De echte wereld

Sta mij toe het uit te leggen. Edward Soja, terwijl hij doorzwierf over Los Angeles en Foucault in een volkomen ingewikkeld boek dat je nooit wilt lezen, genaamd Journeys to Los Angeles and Other Real-And Imagined Places, stelde het idee voor dat wat we denken over onze realiteit net zo belangrijk is als hoe het wordt gezien in "de echte wereld", een ruimte gecodeerd met (vaak oneerlijke) sociale en politieke ideeën.

Als levende, ademende, denkende mensen van deze wereld bevinden we ons echter in de geweldige positie om een ​​paar dingen opnieuw uit te vinden.

Als de producten van deze wervelwind bevinden we ons in een innerlijke-uiterlijke situatie, waar onze eigen gedachten net zo cruciaal zijn als de regels die ons worden opgelegd. We hebben de kracht om na te denken en de nodige veranderingen aan te brengen, zoals modeontwerpers met een schaar en een idee voor een geweldige broek.

In termen van de leek komt elke positieve verandering in de wereld voort uit het besef dat er een aantal dingen zijn die je kunt veranderen, en sommige dingen niet. Broeken zullen altijd broeken zijn, zoals reizen altijd reizen zal zijn - beide zijn tegelijkertijd opbeurend en beklemmend.

Als levende, ademende, denkende mensen van deze wereld bevinden we ons echter in de geweldige positie om een ​​paar dingen opnieuw uit te vinden.

In 2003 begon ik mijn vier jaar in Chongqing, China, waar ik kennis maakte met de roeping van de Engelse verkoop, of in "echte wereld" termen, Engels lesgeven. Ik bracht een volle twaalf uur per dag door in grote hoeveelheden vervuiling en bouwstof aan de rand van de Yangtze-rivier om aan Chinese kinderen overal in de stad te demonstreren dat mijn taal en cultuur een product was dat verkocht moest worden.

Sommige mensen noemen het kolonisatie, of gewoon mondiale economie. Welk beter product om te verkopen aan een opkomende wereldwijde grootmacht? In feite moest ik bij elke toespraak die ik voor het bedrijf moest houden tijdens mijn onbetaalde optredens buiten kantooruren als Engelse venter op tv-stations en radio, de woorden 'China Superpower' herhalen.

Ik kon niet anders dan mezelf afvragen, wat was ik in godsnaam aan het doen na vijf jaar in een programma voor sociale rechtvaardigheid aan de universiteit? Geld verdienen? Een culturele ervaring hebben? Of een uittredende medische ervaring hebben?

Van punk tot politie

Mijn longen zaten zo vol met kolenstof dat ik me nauwelijks uit het ziekenhuis kon houden en van de antibiotica die de verpleegsters me keer op keer gaven, gewoon om er zeker van te zijn dat mijn immuunsysteem nooit meer terug zou komen.

Terugkijkend hield ik van China. Het is moeilijk te geloven, maar zelfs op die momenten van verpletterende, zware, beklemmende momenten zag ik op zijn minst enige waarde in wat ik deed, voor mezelf en voor anderen.

Tijdens mijn tijd daar had ik bijvoorbeeld de gelegenheid om de New Wave Metal-punkscene te verkennen, waarin Chinese jongeren de tegencultuurgeest van een opkomende generatie verspreidden terwijl ze de blik van communistische ogen afwezen.

Zelfs jonge vrouwen, gelaagde boze stemmen bovenop 'The People’s Republic', beukende de geluiden van punkrock-rebellie met tweedehands drums in verlaten pakhuizen, in de stad die nooit sliep (of gewoon sliep met één oog open).

Jonge mannen namen de woede van Nirvana over en maakten het hun eigen, met bier oprispingen naar een ingebeeld sterrendom. Als zelfgenoegzaamheid het beeld was dat het Westen (of de Chinese regering zelf) wilde bedenken voor een zich snel ontwikkelend China, paste deze realiteit niet bij de mal.

Op het werk ontmoette ik veel mensen die bang waren om over Chinese politiek te praten. Ik heb niet eens geprobeerd de hele tijd dat ik daar was een politiek gesprek met hen te beginnen, uit angst dat het een van mijn vrienden, collega's of kennissen in gevaar zou brengen. In plaats daarvan liet ik ze naar me toe komen als ze iets te zeggen hadden.

Op een gegeven moment doorzocht de communistische politie onze appartementen met als uitgangspunt "de veiligheid te handhaven".

Op een gegeven moment doorzocht de communistische politie onze appartementen met als uitgangspunt "de veiligheid te handhaven". We werden ter plekke geïnterviewd over welke websites we bezochten, waarom, en of we religieus waren of niet, en zo ja, tot welke groep we behoorden.

Er is nooit enige verklaring gegeven voor deze inquisitie. Toch waren er onder dit gordijn van regulering tal van ongereguleerde momenten.

Mensen gingen door met hun leven en verrichtten wonderen in hun studie, zakenleven en gezinsleven. Een van mijn Chinese collega's, die VN-vertegenwoordiger wilde worden, voorzag me van een doordacht gesprek over hoe we als "vrouwen van de maan" een speciale kracht hebben om de krachten op te schudden, niet door voor hen te buigen, maar door de wereld te koesteren.

Revolutionaire dromen

Dat soort gedachten, die uit het niets leken te springen, moeten ergens vandaan zijn gekomen, als revolutionaire dromen op de loer in de onderbuik van een onderdrukte samenleving.

En wat is een betere manier om je voor te bereiden op een revolutie dan door de taal van je onderdrukkers te spreken? Gewapend met Chinees en Engels, werden ambassadeurs voor een nieuw China, de gewillige volwassenen, in staat gesteld hun mening vollediger te uiten.

Ik heb ze geholpen, maar ze hebben het meeste werk gedaan.

Een van de snelste manieren om te veranderen, is jezelf verstaanbaar maken. Ik hoop dat dit op een dag de cirkel rond is, voor degenen die willen ontsnappen aan de somberheid van elke vorm van slavernij, of dat nu in China, Canada of elders in de wereld is. Ten eerste moeten we elkaar kunnen begrijpen.

Reizen gaat dus over het streven naar begrip, of dat zou het tenminste moeten zijn. We laten veel onnodige sporen achter op de planeet, waar we ook gaan, of het nu is door onze koppige houding, de verspilling die we maken, of in de mensen aan wie we soms onze taal en cultuur opdringen.

Reizen kan goed zijn en reizen slecht, maar ik weet dat mijn ervaringen in mijn echte en ingebeelde leven proberen in wisselwerking te treden met en een andere richting te geven aan de stroom van krachten die ons regeren. In die zin hoeven de geest van mensen en de geest van reizen voor niemand verloren te gaan.

Emily Hansen is een reisschrijver en docent gevestigd in Shimla, India, waar ze werkt aan een boek over haar ervaringen als expat. Haar geboorteland is Canada, en ze heeft naar meer dan 30 landen gereisd en heeft in zes landen gewoond, waaronder Duitsland, China, Korea, Thailand, Taiwan en nu India.


Bekijk de video: Chinese Police Try To Shut Down Correspondent Reporting On Trial Of Xu Zhiyong