nl.skulpture-srbija.com
Informatie

Het leven is niets waard: deel 2

Het leven is niets waard: deel 2



We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Ik heb net een plassende prostituee verteld dat Mexico hart heeft, Denk ik na, terwijl ik terugkom naar mijn vrienden. Ik weet niet precies hoe ik daarover denk.

Foto: Jorge Santiago

We dwalen door de zee om een ​​tafel te vinden. De ranchera-muziek, met zijn overdramatisch, gecoördineerd gejammer van mannelijke zangers en de levendige overgave van hoorns, strijkers en accordeons, is overweldigend.

Bovendien circuleren mariachi's die barsten in de liedjes die de klanten vragen, waardoor plotselinge zakken van luide live gitaar en accordeon door de kamer ontstaan. Voeg daar nog de luidruchtige vertoon van machismo aan toe die hier het gesprek vormen, en het is alsof je door een golf van Mexicaanse mannelijke geluiden loopt die er een overstemt.

Ik draag een subtiel suède jasje, een losse spijkerbroek en Converse, in schril contrast met de piepkleine minifalda's en halfopen hemden van de andere meisjes hier. De mannen dragen de hongerige blikken van roofdieren, en ik voel me enigszins bloot als een willekeurig blond stuk prooi dat op de een of andere manier naar binnen is afgedwaald. Een paar mensen lachen en maken zachtjes opmerkingen als ik passeer, maar verder doet niemand iets openlijks. We zitten en bestellen biertjes onder hun zware blikken.

Plots slaakt mijn vriend Eleutario een kreet van "Ay ay ay AYYYY!", Zoiets als een Mexicaanse kalkoenoproep die een mengeling is van dronken overgave, verdriet en ontketende onderdrukking. Het is gebruikelijk in cantina-muziek en lijkt precies samen te vatten wat er in deze omgeving met de mannelijke geest gebeurt. Deze kreet wordt gesteund door een paar andere vrienden en vervolgens weggespoeld met Victoria's limoen. We zijn nu meer thuis in de sfeer, omdat we onze overgave hebben laten weten.

Maar de surrealistische (althans vanuit ons perspectief als beschermheren van de mooi versierde, turkoois betegelde kunstbars van het centrum van Oaxaca) kwaliteit van de plaats verdooft ons een beetje. Porno-poster, intense mannelijke blik, drukke obers, prostituee's lach, en plotseling ...

Mariachis!

Eleutario betaalt vijftien peso voor twee nummers, en de mariachi's lanceren ongemotiveerd Camino a Guanajuanto, een Mexicaanse klassieker.

Foto: Jorge Santiago

"La vida no vale nada ... no vale nada la vida ..." gaat het liedje. Het leven is niets waard ...

Ze zingen alsof ze het allemaal eerder hebben gezien en gehoord - de revolutionaire strijders meegesleurd door patriottische glorie; de mannen die niet goed genoeg zijn voor de perfecte maagdelijke vrouwen die ze verlangen; de dappere maar overdreven trotse helden gedood in duels; de harteloze prostituees en degenen die de harten van mannen breken; de eenzame, tragische figuren die alles opgeven voor liefde en verliezen.

De muziek stroomt over ons heen in de eb en vloed van het aquarium, terwijl de prostituee aan het tafeltje naast ons wegslurpt op de schoot van een grimmig glimlachende man met drie gouden ringen. Af en toe werpt ze heimelijke blikken van links naar rechts en probeert ze haar mini-jeans naar beneden te trekken om een ​​beetje meer van haar kont te bedekken, maar dan glijdt de hand van de man weer omhoog.

Ik begin me een beetje misselijk te voelen. Jorge maakt foto's van een andere prostituee, die een grote zwarte zonnebril op heeft in de fluorescerend verlichte kamer, haar zilveren Assepoester-hak omhooghoudt en glimlacht. Ik vraag haar hoe ze hier aan het werk is gekomen en ze haalt haar schouders op en zegt: 'Ik kwam met mijn vrienden en vroeg het fichar. " Fichar is een werkwoord dat verwijst naar fichas of kaartjes. De prostituees verdienen geld met bier dat mannen voor ze kopen. De normale prijs van een Victoria in die cantina is 13 pesos; koop het voor een prostituee, en het kost 50 peso.

Op de een of andere manier krijgt de vrouw midden in ons gesprek de indruk dat ik geïnteresseerd ben in deze jobmogelijkheid en roept de ober op en zegt: "Ella quiere fichar!"

"Nee nee nee!" Verduidelijk ik, half lachend, half geschokt, terwijl verschillende mannen aan tafels in de buurt hun hoofd omdraaien. "Ik vraag me gewoon af hoe het voor jou is."

Ze haalt haar schouders op. Schouderophalend lijkt het normatieve gedrag te zijn van een prostituee die in de kantina's werkt. Ik vergeet, veronderstel ik, dat dit hun werk en hun dagelijks leven is, en dat ze niet op het punt staan ​​om daarover in snikkende verhalen uiteen te vallen omdat een dronken gringa hun pijn wil voelen. Wil je fichar, of niet? Nee? Vervolgens vete, ga weg.

Ik ga terug naar mijn tafel met een enigszins belachelijk gevoel, maar bedenk dan, hé, dit soort vernedering is wat goed voedt borracheras (de Mexicanen hebben een zelfstandig naamwoord om feesten te beschrijven met als enig doel dronken te worden). Mensen dansen nu, mannen maken die scherpe, gladde bogen en rondingen van salsa met de prostituees. Het geluid lijkt de koorts te hebben bereikt, of misschien laat ik mijn lichaam tot mijn zintuigen bezwijken.

Op een gegeven moment kijk ik om me heen en zie ik iedereen in een ietwat parallelle staat, lichtjes heen en weer wiegen op de muziek en het bier, een beetje verbluft kijkend, af en toe de aandacht van iemand anders en lachend.

"Vamos?" zegt mijn vriend Fausto, en we knikken. Er is een klauteren van pesobiljetten en munten om de rekening te betalen, en dan staat iedereen met onhandige bewegingen plastic stoelen opzij te duwen, en we vertrekken. Terwijl ik me een weg naar buiten wurmde, merkte ik minder, de mannen die nu verdwalen in cantina-mijmeringen, denkend aan geld, of vrouwen, of helemaal niets.

Foto: Fausto Nahum Perez Sanchez

De nacht is tegelijk nieuw en heel, heel oud. Er spelen kinderen op straat en in steegjes die eruitzien alsof het onderwerelden zijn met alternatieve realiteiten die we liever niet ontdekken. De straten zijn hier veel donkerder, totdat we dichter bij het centrum beginnen te komen en de straatlantaarns weer een welwillende gloed op de trottoirs werpen. We zijn dronken. We zijn moe. Er zijn op dit moment eigenlijk twee opties:

Slaap.
Tlayudas.

Natuurlijk kiezen we voor het tweede. Omdat we te lui zijn om door de stad naar Los Libres te trekken, waar de hectische nachtelijke tlayuda-joint wordt bezocht door alle andere rumoerige borracho's, gaan we naar de 20 de Noviembre-markt, waar voedselverkopers tot laat werken onder de schijn van helder gele lampen. Daar verzorgen we onze in cantina geslagen zielen met enorme, knapperige tortilla's gevuld met vlees, kaas en bonen.

We eten met een slordige, zalige luiheid van 1 uur 's nachts, rondgestrooid op de smalle gekleurde banken en van achteren verlicht door de eetkraam. Onze nacht van cantina's is ten einde. We zijn bezweet, moe, uitgeput door de bloemrijke uitstorting van emotie in de cantina's.

En ik kan nauwelijks nadenken, terwijl we stilletjes door de lege straten naar huis slenteren, waar de cantina vandaan komt, wat het betekent en waar het heen gaat. Die vragen zijn voor morgen.


Bekijk de video: SG Archief. Geld Komt Uit Het Niets. Ad Broere