nl.skulpture-srbija.com
Informatie

Surfen in de Sahara

Surfen in de Sahara


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.


Matador-ambassadeur Nathan Myers reist samen met filmmaker Taylor Steele en de Balinese pro-surfers Marlon Gerber en Mikala Jones om te surfen in een verlaten stad in de Sahara.

IN ELKE BARST ZIT ZAND. Kleine woestijnen in mijn schoenen, mijn camera's, mijn oorlellen en vingernagels. Vorige week was "Sahara" slechts een woord uit de film. Nu krijg ik het niet uit mijn ogen.

Ik herinner me een lokale nieuwsverslaggever die ons vroeg waarom we hier zouden komen. Het is een goede vraag. Ik denk, waarom is hier een nieuwsploeg?

Ik herinner me dat ik een stad binnenreed die ik vanuit de ruimte had gezien. Een verlaten puzzel van sintelblokhutten in deze vergeten nergens inham. Terwijl ik vanuit Google Earth naar beneden staarde, dacht ik: waarom is deze stad verlaten? Later, terwijl ik daar eigenlijk stond, ben ik niet minder in de war.

Sahara is een plek zonder antwoorden - een wisselend raadsel van eindeloos zand.

Een oude man kruipt uit de ruïnes. Hij is bedekt met modder. Hij schreeuwt als hij spreekt en zegt dat de regering jaren geleden iedereen uit deze stad heeft verjaagd. Ze willen niet dat mensen er iets van weten. Hij geeft de octopus de schuld van alles. We knikken en glimlachen; de octopus is zeker de schuldige.

Terwijl hij ons deze geschiedenis vertelt, rollen zuivere puntgolven over het punt achter hem. Het is 100 graden buiten en we trekken wetsuits aan. Om de 50 kilometer zijn er militaire controleposten. Waarom zoveel stops? Waar zoeken ze naar? Er is maar één weg voor duizend mijl. Wat is er veranderd sinds de laatste stop?

Sommige checkpoints zijn militair. Sommigen zijn politie. Sommigen zijn militaire politie. Ze willen allemaal onze paspoorten zien. Ze willen allemaal weten wat we hier doen. Ze willen allemaal thee voor ons maken. Niemand heeft hier ooit haast. Maar we komen te laat.

* * *

We vertrokken gehaast , al laat. De Balinese pro-surfers Marlon Gerber en Mikala Jones waren binnen een uur klaar om te vertrekken. Filmmaker Taylor Steele en ik waren al op het vliegveld. Geen slaap. Te dure kaartjes. Boos vrouwen. We verloren de helft van onze camera-uitrusting aan de Marokkaanse douane en bleven maar in beweging. Een reis als deze kan je wijd open scheuren.

En dan moeten we thee drinken uit met vliegen besmette bekers met vreemden in de woestijn. De vreemden hebben wapens. Ze spreken een vreemde taal. Als onze Marokkaanse gids er niet was geweest, zouden we er waarschijnlijk nog zijn. Thee drinken. Bedekt met vliegen.

Sahara is een niemandsland. Een "niet-zelfbesturend land" is de officiële term, als dat al klopt. Marokko vluchtte in 1991 weg van de Mauritaniërs en Algerijnen, maar de VN zullen hun bewering niet erkennen. Afrika zegt dat het land toebehoort aan de inheemse Sahrawi, maar deze nomadische, tribale berbers hebben geen regering om dergelijke claims te ondersteunen. Ze weten misschien niet eens van ze af.

Nu suddert een niet-uitgevoerde oorlog in het stoffige nergens van niets. Een onzin van gastvrije vijandigheid op een plek die nergens op slaat. Stel een vraag over de woestijn; de woestijn zal er een terug vragen.

Deze verlaten stad bood onderdak aan een uitstekende golf. Er is een reden waarom het verlaten is, ik kan het gewoon niet uitleggen.

Alles ziet er hier hetzelfde uit. Uur na uur. Aarde. Rotsen. Soms stoppen we met wandelen over de vlakke vlaktes om naar de Atlantische Oceaan te staren. Er zijn landmijnen. En er zijn pointbreaks.

We zoeken de pauze waarvoor we hier zijn gekomen en gaan te voet verder. Enorme duinen en hoge kliffen scheiden ons van de Atlantische Oceaan. Soms pauzeren we voor Taylor Steele om enkele iconische opnames van 'wandelen over de duinen' te filmen.

Tijdens een van deze stops verschijnen twee mannen van achter de duinen en beginnen te gillen. "Ga weg van hier!" zij huilen. "Geen foto's!"

Werkelijk? Localisme? Hier? Het zijn surfers, met roze boardies en bekende logo's. En ze zijn boos.

"Ga nu naar huis!" ze schreeuwen. "We zullen je vermoorden."

Er wordt geduwd en geduwd. Schreeuwen en bedreigingen. De enige surfers voor honderdduizend mijl vechten om een ​​lege golf. Het is te vreemd om te bevatten. We draaien ons om en wandelen weg. Verward. Verbijsterd. Vol met vragen. Zoals, is dat net gebeurd?

Nu is het oudejaarsavond in de Sahara. Niet precies waarvan we hadden gedroomd, maar we hebben ermee te maken. We brachten onze dag door met surfen op de pointbreak bij dat verlaten dorp. Praten met de gekke modderman. Het water was koud en de sets waren inconsistent, maar Marlon en Mikala reden genoeg bommen om de inspanning de moeite waard te maken.

Nu is het feest en we zijn vijf miljoen mijl verwijderd van een stopcontact. Hoe is dit gebeurd? Er zit zand in mijn neus. We rijden naar het afgelegen stadje Dahkla, met zijn kleine, Beyond Thunderdome kitesurfscene. In een donker steegje vinden we een restaurant dat bier serveert. We bestellen er elk twee. En dan zijn ze weg. De Sahara heeft geen bier meer.

We drinken thee en eten kameelkabobs. We vallen in slaap zonder het nieuwe jaar af te tellen. Zand in mijn haar. Zand in mijn dromen. Zand in de laatste seconden van 2009. 's Ochtends stuurt een felle scirocco-wind zand de zee in. Geweldig voor kitesurfers. Slecht voor ons. De wind golft het zand als een tapijt van slangen. Geagiteerd zand.

De nieuwsploeg van de Sahara ziet ons naar hun gescheurde zeeën staren. "Waarom ben je naar de Sahara gekomen?" ze leest een stoffige keu-kaart voor. Hun camera's en microfoons zijn bezaaid met zand. Ze willen het weten. Surfers in de Sahara? Een goede vraag.

Vanuit haar roze boerka knipoogt de mollige verslaggever naar Marlon. Hij stopt met het uittrekken van zijn wetsuit. Mikala beantwoordt vragen alsof hij tussen heats op de wereldtournee zit. Ze leest vragen van de kaart voor. Ze knikt en lacht. Iedereen knikt en lacht.

Als Sahara een vraag was, zou zand het antwoord zijn.

We rijden de lange, rechte weg terug zoals we kwamen. We stoppen voor de checkpoints. We delen lange, langzame kopjes thee. Als een droom bij het terugspoelen. Dit is nooit gebeurd. Ik herinner me niets meer.

Ik herinner me gesprekken die nergens op sloegen. Ik herinner me vliegen die in mijn kopje kruipen. Ik herinner me zand. Ik herinner me wind. Ik herinner me Sahara. En ik geef de octopus de schuld van alles.

1

Sahara zon

Zand, zon en desoriëntatie ... allemaal op de een of andere manier hier met elkaar verbonden.

2

Verlaten stad

Deze verlaten stad bood onderdak aan een uitstekende golf. Er is een reden waarom het verlaten is, ik kan het gewoon niet uitleggen.

3

Marlon Sahara

Indonesische nationale kampioen Marlon Gerber vindt een mooie buis in onbekende wateren. Ja, hij draagt ​​een wetsuit. Het water is koud.

4

Gieten van thee

Thee is hier een manier van leven. Een ritueel, een communicatie, een plezier en een verslaving. Hier laat een local zien hoe het op de juiste manier is bereid, door suiker te smelten door de thee een half dozijn keer in en uit de pot te gieten voor het opdienen. Geen haast.

5

Kamelen Taylor

Kamelen hebben zeker nooit haast. Hier sloten ze het 'verkeer' af - dus maakte filmmaker Taylor Steele een close shot voor zijn reisfilm.

6

Mikala sleutelgat

Mikala Jones, een van 's werelds meest bereisde pro-surfers, gezien door door de wind uitgehouwen rotsformaties.

7

Mikala interview

Een lokaal televisiestation spoorde ons op voor een interview. Een vreemde ontmoeting inderdaad.

8

Sahara zonsondergang

Landmijnen of niet, de kust volgen door de woestijn is altijd een avontuur.


Bekijk de video: Mission To Huge Fully-Stocked Underground Safe House Complex